Pomorski Klub Hodowców Sokoła Gdańskiego

Wzorzec

BIAŁOGŁÓWKA ELBLĄSKA

Pochodzenie:

Rejon Zalewu Wiślanego i w miastach pomorskich położonych nad dolną Wisłą, pojawiła się z początkiem XIX wieku. Najlepiej jakościowo hodowla białogłówek rozwinęła się i uszlachetniona została właśnie przez hodowców Elbląga w latach 1850 - 1870.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mały, krótkodzioby o sylwetce pełnej powabu i elegancji, o żywym temperamencie, chodzi dumnie stąpając z gracją na palcach, im ptak mniejszy tym lepszy.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Bardziej kanciasta niż okrągła, u góry wyraźnie spłaszczona, na wierzchu pożądana mała wklęsłość, czaszka o kostkowym ukształtowaniu, czoło wysokie, szerokie, stromo opadające, bez uwydatniającej się nasady z woskówek nosowych, bez koronki.

Oczy:

Tęczówka perłowa, możliwie czysta i jasna.

Brew:

Płasko przylegająca, cielista, nieco matowa, lekko zaróżowiona.

Dziób:

Bardzo krótki i gruby, tępo zakończony, silnie w dół uchylony, jasnocielistej barwy, woskówki nosowe ładnie ukształtowane.

Szyja:

Smukła, lekko przygięta do tyłu.

Pierś:

Szeroka, uwypuklona, wysunięta do przodu.

Plecy:

Krótkie, w ramionach szerokie.

Skrzydła:

Dość krótkie, mocno przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie.

Ogon:

Krótki, zwarty, noszony w jednej linii z grzbietem.

Nogi:

Krótkie, stopy nieopierzone.

Upierzenie:

Dobrze przylegające, nie za długie.

Rodzaje kolorów:

Niebieskie, srebrne, płowe, czarne, czerwone, żółte.

Kolor i rysunek:

Zasadnicze umaszczenie jest barwne, niebieska, srebrzysta, płowa, czarna, czerwona, żółta; odmiana niebieska musi mieć czarne pasy na skrzydłach; grochy we wszystkich kolorach.

Barwne umaszczenie występuje na szyi, piersi, tarczach skrzydeł i górnej partii grzbietu. Biała barwa na głowie sięga do około 5 mm poniżej oka i dzioba, białe są ponadto lotki pierwszego rzędu od 6 - 9, ogon i dolna część grzbietu. Brzuch i uda mogą być barwne, lepiej jak są białe.

Duże błędy:

Wydłużona, wąska głowa, cienki szpiczasty dziób, wysoka postawa, opuszczone skrzydła, wydłużona budowa ciała, ciemne lub łamane oczy, duże błędy w rysunku i kolorze.

Uwagi do oceny

Ukształtowanie głowy – dziób - budowa figury - kolor oka – rysunek - kolor ubarwienia - ogólny wygląd.

 

BIAŁOGŁÓWKA GDAŃSKA KRÓTKODZIOBA

Pochodzenie:

Odmiana wyselekcjonowana z białogłówki gumbińskiej,( Gumbinner Weißköpfe),która drodze selekcji,uszlachetniona została poprzez krzyżowanie z alsztamerem,czystookim i białogłówką elbląską.Rasa wyhodowana na Pomorzu a centrum hodowlane tej rasy znajduje się w Gdańsku.

Wrażenie ogólne:

Gołąb mniej niż średniej wielkości, (raczej mały) dość mocny, dziób krótki, korona pełna, ładnie zaokrąglona i wysoko osadzona. Temperament żywy, łagodny i ufny.

Wzorzec: cechy rasowości.

Głowa:

Szeroka, z lekko spłaszczonym ciemieniem, czoło wysokie umiarkowanie zaokrąglone; z tyłu głowa ozdobiona jest szeroką, wysoko osadzoną i lekko odstającą koroną bez rozet.

Oczy:

Perłowe, błyszczące, źrenica mała czarna.

Brew:

Dwurzędowa, gładka, koloru cielistego.

Dziób:

Krótki,(jednak nie za krótki), szeroko osadzony, lekko skierowany w dół, gruby, tępo zakończony, koloru cielistego, woskówki niezbyt duże, gładkie, biało przypudrowane.

Szyja:

Średniej długości, dobrze osadzona.

Pierś:

Szeroka, ładnie zaokrąglona, wysunięta lekko do przodu.

Plecy:

Szerokie, nie za krótkie, ukośnie opadające.

Skrzydła:

Średniej długości, przylegające do tułowia, spoczywające na ogonie.

Ogon:

Średnio długi, zwarty, ukośnie opadający z linią grzbietu.

Nogi:

Średnio wysokie, mocne, opierzone z palcami włącznie tzw. pończoszki; dopuszczalne są niewielkie symetryczne łapcie.

Upierzenie:

Mocne, gęste, dobrze przylegające, błyszczące.

Rodzaje kolorów:

Czarny, kawowy, czerwony, żółty, niebieski z czarnymi pasami, żółtopłowy z pasami niebiesko - płowy, czerwono - płowy, , niebieski - groch.

Kolor i rysunek:

Zasięg białej barwy; głowa 5 mm poniżej oka i dzioba, lotki pierwszego rzędu od 7-10 po obu stronach, ogon i przykrycie ogona z góry i od spodu do kupra, oraz nogi od kolana w dół - skoki i całe palce. Pozostałe części upierzenia w tym także brzuch są barwne. Uwaga: białe lotki pierwszego rzędu w ilości 7-10 szt. powinny występować symetrycznie w obu skrzydłach i nie powinny być przeplatane barwnymi lotkami; różnica 1 lotki nie stanowi wady.

Duże błędy:

Wąski i długi korpus; okrągła i wąska głowa; skośne czoło; długi dziób; krzywa, niepełna lub nisko osadzona korona; oczy w innej barwie niż perłowe; mało intensywny kolor i niedokładny rysunek, nieopierzone nogi.

Uwagi do oceny

Głowa – korona – dziób, oczy, brew i ich kolor - budowa figury – rysunek – kolor - ogólny wygląd.

UWAGI DO WZORCA:

Cechy odróżniające białogłówkę gdańską od niemieckiej rasy o nazwie Gumbinner Weißköpfe:

  • GŁOWA – kształt głowy lekko kostkowy o łagodnie zaokrąglonych krawędziach, korona pełna wysoko osadzona bez rozet, (w typie korony sokoła gdańskiego).
  • CZOŁO - wysokie, strome z tendencją do nieznacznej wypukłości
  • DZIÓB – krótki, tworzy z linią czoła kąt rozwarty
  • NOGI - wzorzec uznaje tylko odmianę z opierzonymi nogami (pończoszkami), dopuszczalne małe łapcie
  • RYSUNEK – białe lotki pierwszego rzędu w ilości od 7-10 szt. (u białogłówki gąbińskiej 3-6 szt.
  • BUDOWA - Gołąb mniej niż średniej wielkości, nieco mniejszy od białogłówki gumbińskiej